SZKOŁA PODSTAWOWA
im. ŻWIRKI I WIGURY W RADOCZY
Dyrektor - mgr. Bożena Jurczyk
ul. Dębowa 49, 34-100 Radocza
Tel. (033) 873-96-23
Fax. (033) 873-96-23
E-mail: spradocza@iap.pl
Zapraszamy do odwiedzenia oficjalnej strony
www.spradocza.tnb.pl
Historia Szkoły Podstawowej w Radoczy
Z roku 1598 pochodzi pierwsza wzmianka o istnieniu szkoły
parafialnej w Radoczy. Pierwszym nauczycielem był prawdopodobnie ksiądz. Szkoła
mieściła się w pobliżu kościoła i to proboszcz był odpowiedzialny za jej
utrzymanie i przyjmowanie nauczycieli. W takiej szkole uczyli się głównie
chłopcy, ich wiek wahał się między 6 a 22 rokiem życia. Liczebność uczniów w
szkole była niewielka. Program obejmował katechizm, łacinę, muzykę kościelną,
arytmetykę, historię, ministranturę, a od roku 1612 również język polski.
Program realizowany był przez cztery lata, a uczniowie zdobywali umiejętność
pisania, czytania i podstaw rachunków. Rok szkolny rozpoczynał się zwykle się w
marcu. Uczono tylko latem i zimą. W 1772 roku ziemie nad Skawą znalazły się w
obrębie Monarchii Austriackiej. Zgodnie z
programem nauczania powołano w Radoczy tzw. szkołę trywialną czyli pospolitą.
Obejmowała ona trzy klasy . Szkoła taka utrzymywała się z funduszy gminnych, a
niedobory pokrywano z funduszu krajowego. Przepisy austriackie z 1868 roku
ustanawiały obwody szkolne i obowiązek nauki szkolnej dla dzieci 6-12
–letnich.
Sprawami szkół zajmowały się rady szkolne miejscowe. W Radoczy taka
rada działała pod przewodnictwem Ludwika Jurki oraz ks. Władysława
Rychlika, zaś nauczycielem był Edward Konopnicki.
Nauczyciele obok
duchownych byli animatorami życia kulturalnego na wsi, zakładali czytelnie,
organizacje młodzieżowe,sami wykonywali potrzebne do pracy pomoce naukowe.
Po
odzyskaniu niepodległości w 1918 roku sprawy szkolnictwa regulowało Ministerstwo
Wyznań Religijnych i Oświecenia. Kierownikiem szkoły był w tym okresie Stanisław
Styrnalski. W tym okresie na terenie Ziemi Wadowickiej działało już 79 szkół w
tym szkoła w Radoczy. Podczas okupacji hitlerowskiej rozwój oświaty był znacznie
utrudniony. Istniała jednak nadal szkoła tyle, że z programem znacznie
okrojonym. Po odzyskaniu niepodległości w 1945 roku dokonano remontu budynku
szkolnego w Radoczy i rozpoczęto szereg kursów dla analfabetów. Przewodniczącym
Rady Szkolnej był Władysław Kucia. Obowiązek szkolny obejmował wówczas dzieci
między 7 a 14 rokiem życia , nauczanie było koedukacyjne, a nauka trwała siedem
lat.
W latach 1955-1957 zawieszono w szkołach naukę religii, by znów po 1961
usunąć ją całkowicie z planów nauczania do 1990 roku. Od 1966 wprowadzono
ośmioklasową szkołę podstawową. W latach 1955-1974 nadzór nad oświatą sprawowali
inspektorzy szkolni.
Na lata 1957-1959 przypada okres budowy nowej szkoły, a
w 1972 szkoła otrzymała imię Żwirki i Wigury. Kolejny etap rozbudowy
placówki przypada na lata 1993-1996 kiedy to dyrektorem szkoły była Bożena
Jurczyk pełniąca tę funkcję do dnia dzisiejszego.
źródło - www.spradocza.scholaris.pl
